/DAMANJA

32 JAAR

Al langere tijd had Damanja last van tepeluitvloei. Ze had het gevoel dat er iets niet klopte en ging naar de huisarts om zich te laten controleren. Deze wist haar echter te vertellen dat er niks aan de hand was. Ze kreeg de vraag of ze probeerde zwanger te worden of misschien was ze wel schijnzwanger. “Hoe kon dit nou?” Damanja wist zeker dat er iets mis was. “Maak ik mezelf gek? Ben ik schijnzwanger?”.

Toen haar tepeluitvloei van kleur veranderde, stond ze direct weer op de stoep bij de huisarts. Ook dit keer bleek er niks aan de hand. Op een echo in het ziekenhuis was te zien dat haar melkklieren wat verwijd waren, het werd gegooid op een borst ontsteking. Verder niets verontrustends, ze werd met een zware antibiotica naar huis gestuurd. “Dit kon niet kloppen.”

in actie voor pink ribbon

DIT KLOPT NIET

Een vrouwelijke arts in opleiding drukte haar op het hart dat ze terug moest komen als haar tepeluitvloei weer van kleur zou veranderen. Dit gebeurde en deze keer kwam er ook bloed bij kijken. “Ik heb zeker vijf keer op die stoep gestaan voordat ik een mammografie kreeg. En dan overdrijf ik echt niet.”

Damanja kreeg een mammografie en een echo. De arts zag al snel dat er iets niet klopte. “Ik weet nog niet wat het is, maar het is mis! We gaan voor een biopt. Twee uit de borst. Twee uit de oksel.” Uiteindelijk werd Damanja doorverwezen naar de borstkliniek. “Ik was nog niet eens bezig met kanker. Dat woord viel simpelweg niet.” Tot de vrouw van de borstkliniek vroeg hoe het met borstkanker in de familie was gesteld.

DE TUMOR WAS NIET 4,5 MAAR 8.5 CENTIMETER

De uitslag van de test zou ze de volgende dag te horen krijgen “En ja, dat duurt dan heeeeel erg lang.” Helaas, was er toch iets gevonden. DCIS, een voorstadium van borstkanker. “Kanker, doodeng natuurlijk, maar je bent er gelukkig vroeg bij.”

Eenmaal terug in het ziekenhuis werd er gesproken over behandelplannen. “Half december hoorde ik dat ik in een voorstadium zat en uiteindelijk kreeg ik eind januari een borstbesparende operatie.” 40% van haar borst werd verwijderd en met weefsel uit haar rug weer opgevuld. Tot er tijdens de operatie bleek dat haar weefsel niet goed was. De tumor van 4.5 centimeter, bleek 8.5 centimeter te zijn.

Haar borst, vol met volgroeide kankercellen. Een agressieve vorm kanker HER2 positief meest snel delende vorm, uitgezaaid naar haar lymfklieren. “Alles was toch oké? Het had toch allemaal geen haast gehad?”

STOMME PECH

Het ziekenhuis vroeg een second opinion aan bij het Antoni van Leeuwenhoek. De afgenomen biopten hebben naast de kanker geprikt. Dit hadden ze in 10 jaar tijd niet meegemaakt. Hoe kon het dat ze dit over het hoofd hebben gezien? Hoe kon het dat ze mis hadden geprikt? “We kunnen het er lang over hebben, maar het is gewoon echt stomme pech geweest.”

Wanneer de kanker is uitgezaaid naar je organen, is het niet te genezen. Dan spreken we over levensverlengend. “Die overlevingsstand schiet dan direct aan. Hoe ging ik van er op tijd bij zijn, naar mogelijk levensverlengend?”

CHEMO

Uit de scan bleek dat Damanja’s lymfklieren besmet waren, maar haar organen waren schoon. “Er zijn dus nog overlevingskansen?” Daarna ging alles heel snel. Kanker op celvorm is niet zichtbaar op scans en dus kreeg Damanja twee verschillende chemotherapieën. Een behandelplan van 18 chemos, in combinatie met immuuntherapie.

“Dit traject houdt niemand vol. Het is te zwaar op je lichaam. Mijn waardes waren niet meer goed, ik kreeg bloedtransfusies zodat er toch nog chemo toegediend kon worden. Angst heb ik weggestopt. Als ik dat toe zou laten werd ik knettergek. Chemotherapie is gewoon zwaar, ook al staat je lichaam er niet naar. Je hoofd denkt ik ben hier, ik wil dit nu doen. Ik wilde die eindstreep halen!”

GOED NIEUWS

Op 24 juli had Damanja haar tweede operatie. Na vijf weken begonnen ze met bestralen.

Ook hier werd gekozen voor zekerheid: 25 keer bestralen. Elke dag naar het ziekenhuis en tot eind februari 2021 immuuntherapie die de celdeling remt. Desondanks is er ook een lichtpunt: op 3 augustus dit jaar kreeg Damanja te horen dat ze schoon is!

De vlag gaat 100% uit als ze helemaal klaar is met de behandelingen. Ook al vraagt ze zich af of ze dit ooit echt zal zijn. “De aankomende 20 jaar zit ik nog voor controle in het ziekenhuis en hoe je het wendt of keert, ze konden het eerst ook niet vinden. Voor nu geniet ik volop van het leven. De kleine dingen, mijn familie, buren die eten komen brengen, de zon en het maken van herinneringen. Geniet van elke dag, maak je niet te druk en als iets niet goed zit en je gevoel zegt dat het niet klopt, ga naar de huisarts en blijf doorgaan totdat je wordt gecheckt. De aanhouder wint!”

/Vrouwen met een TIETEL