/JOLIJN

34 JAAR

Toen de moeder van Jolijn op 39-jarige leeftijd te horen kreeg dat zij borstkanker had, viel dit zwaar op de familie. Jolijn zat op dat moment in groep 8. Gelukkig sloeg de behandeling aan. Totdat 20 jaar later (2017) hun nachtmerrie wederom realiteit werd. De borstkanker was teruggekomen en dit keer uitgezaaid.

Augustus 2019, de vader van Jolijn kampt met een aanhoudende hoest. Hij besluit naar het ziekenhuis te gaan ter controle. Haar vader blijkt longkanker te hebben. “Mijn moeder ongeneeslijk ziek en nu mijn vader ook? Hoe kon dit gebeuren?”

Het wordt Jolijn even teveel. “Al die controles en ziekenhuis afspraken, ik moest er voor hen zijn, maar tegelijkertijd ook mijn eigen hoofd boven water houden.”

in actie voor pink ribbon

KNOBBELTJE

Wanneer Jolijn in september 2019 onder de douche staat, voelt ze een knobbeltje in haar borst. “Het enige wat ik op dat moment dacht was nee, niet ook ik nog!!” Ze besloot de maandag daarop meteen naar de huisarts te gaan. Deze verwees haar door naar het ziekenhuis. Ze kreeg een mammografie en echo. Hier kwam niks uit. Het was allemaal in orde. Wat een opluchting!

“Ik besloot dat ik tijd nodig had voor mezelf, dat ik even moest opladen. Ik ging daarom drie weken in mijn eentje backpacken.” Wanneer Jolijn halverwege haar reis te horen krijgt dat, naast haar vader, ook haar moeder van start zal gaan met chemotherapie, weet ze dat ze als gezin een zwaar traject in zullen gaan. Omdat Jolijn tijdens de reis aanhoudende pijn heeft in haar borst besluit zij zich bij thuiskomst opnieuw te laten controleren. In december wordt er weer een mammografie en een echo gemaakt, opgevolgd door een punctie. Diezelfde middag nog krijgt ze dan alsnog de uitslag waar ze in september al bang voor was. “Jolijn, ik ga het maar meteen zeggen. Het is niet goed, je hebt borstkanker.”

BEHANDELPLAN

Uiteindelijk bleek de kanker uitgezaaid naar haar lymfeklieren en haar botten. Vanaf dat moment stond alles in het teken van ziekenhuisafspraken, voorbereiden op de behandelingen die zouden volgen en relativeren. Ze begon direct met chemo, 4 zware AC-kuren en 12 Taxol kuren. Één keer in de twee weken kreeg ze een zware chemo toegediend. De eerste week stond dan in het teken van enorme misselijkheid en hoofdpijn, de tweede week in opladen en voorbereiden op de volgende chemo.

KOSTBARE TIJD

Na de zware kuren ging Jolijn over naar een wat minder zware wekelijkse kuur. “Ik was een weekendje weggeweest, om te vieren dat de eerste 4 zware chemo’s achter de rug waren. Die fase had ik overwonnen. Ik begon dingen weer wat positiever in te zien, maar toen kwam Corona.”

Vanaf dat moment konden vrienden niet meer langs komen en ook haar familie kon ze in het begin niet zien. “Je wilt niets liever dan elkaar steunen en vasthouden, het menselijk contact dat je op dat moment zo hard nodig hebt valt weg. Voor ons is dit kostbare tijd. Wij weten niet hoelang we nog met elkaar hebben. We willen herinneringen maken. Dat werd ons ontnomen. Dat is niet te doen.”

In juli werd Jolijn geopereerd en moest er voor haar gezorgd worden. Daarom werd besloten dat zij tijdens de herstelperiode bij haar ouders zou gaan wonen zodat ze elkaar eindelijk weer konden helpen, knuffelen en steunen.

SLECHTE FILM

“De dagen dat ik samen met mijn vader chemotherapie had en we letterlijk op de stoel naast elkaar aan het infuus zaten, dacht ik in wat voor slechte film zijn wij beland? En ik kan je vertellen, ik had de film afgezet, te ongeloofwaardig. Helaas is het voor ons geen film, maar ben ik blij dat we er goed mee hebben leren omgaan.”

LICHTPUNT

Desondanks zijn er ook mooie momenten geweest. Op 4 december 2019, twee dagen voor Jolijn het slechte nieuws kreeg, kreeg ze te horen dat haar schoonzus in verwachting was. “Een prachtig lichtpuntje in ons leven. In juli zijn mijn ouders opa en oma geworden! Ook voor mij was tante worden een bijzondere gebeurtenis, wetende dat ik zelf misschien nooit moeder zal kunnen worden. Als ik mijn nichtje nu in mijn armen heb, kan ik alles even vergeten. Dat is prachtig, zij is ons geluk!”

TOEKOMST

Na de chemokuren bleek dat de uitzaaiingen iets waren afgenomen, de tumor was wat geslonken en ook na haar operatie in juli bleek uit pathologisch onderzoek dat haar snijranden schoon zijn. “Dan denk je bij jezelf, gelukkig heb ik niet alles voor niets gedaan.”

Helaas bleek uit het onderzoek ook dat er in de tumor nog veel kanker activiteit aanwezig was en waren er toch meer lymfeklieren aangetast dan in eerste instantie gedacht. De aankomende periode zal ze nog worden bestraald, waarmee ze ook de uitzaaiingen in haar botten proberen aan te pakken. Je borst kunnen ze amputeren, maar uitzaaiingen in je botten zijn funest. Er zou dus een kans bestaan dat het terugkeert. “Ik hoop echt dat dat niet gebeurt en dat ik heel oud mag worden, maar ik weet niet wat de toekomst mij gaat bieden.”

“Kanker zal altijd onderdeel blijven van mijn leven. Ook al gaat het straks steeds wat beter met mij en nemen de ziekenhuis afspraken af, het proces van mijn ouders gaat door. Ik heb er voor mijn gevoel nu alles aan gedaan om de ziekte aan te pakken. Na de bestralingen wil ik dan ook graag mijn leven weer oppakken. Ik wil herinneringen maken met mijn ouders, reizen, leuke dingen doen met vrienden en mijn nichtje zien opgroeien. Het naast me neer leggen en weer beginnen met leven en zoveel mogelijk genieten.”

/Vrouwen met een TIETEL