/MANON

32 JAAR

Het is inmiddels ruim drie jaar geleden dat mijn collega Jil met het idee voor de Titza kwam. Mijn moeder had inmiddels al een aantal jaar borstkanker, maar echt praten erover deed ik niet. Althans, niet vanuit mezelf. Het is dan toch makkelijker om via een merk te spreken. “Goed idee, die Titza, maar niet voor nu. Eerst het merk bouwen” besloten we met het team. Toch kregen we de campagne en de mogelijke impact die we ermee konden maken niet uit ons hoofd, daarom besloten we er dit jaar voor te gaan.

Het doel; borstkanker bespreekbaar maken. Samen met het team hebben we alles op alles gezet en het mooie is dat je ziet dat in zulke situaties iedereen verenigt. Zo gaf Jumbo ons het podium, Meis en Jip (de fotografen waarmee we voor deze campagne hebben samengewerkt) deden kosteloos mee en in de visagie hielp een vrouw die zelf ook van kanker aan het herstellen was. Heel bijzonder om te zien.

in actie voor pink ribbon

VERHAAL

Deze campagne hebben we opgezet met Patty, Damanja, Maud en Jolijn. Vier sterke vrouwen waarbij borstkanker is geconstateerd, zij besloten hun verhaal met ons te delen.

“Ik kan je vertellen dat ik vrij nuchter ben en niet snel onder de indruk, maar toen zij op de dag van de fotoshoot binnen kwamen was ik sprakeloos. Volgens mij heb ik de hele dag niets gezegd. Er is zo veel moed voor nodig om tijdens je behandeling zoiets te gaan doen. Sommige meiden zaten diezelfde ochtend nog in het ziekenhuis, en nu stonden ze hier bij ons.”

De dag was zwaar, maar enorm speciaal. De gesprekken die er ontstonden, de kwetsbaarheid en tegelijkertijd de kracht die zij meebrachten maakten het een dag om nooit te vergeten. Je merkte dat iedereen hierdoor nóg meer de bevestiging kreeg dat we dit moesten doen. De Titza moet er komen, dit verhaal moet een podium krijgen.

SLECHT NIEUWS

Ironisch als het leven is kreeg mijn moeder de dag na de fotoshoot slecht nieuws. Het was foute boel, ze had opnieuw uitzaaiingen en ze moest weer de hele molen in. Hoe dan? Ik ging op slot en wilde het liefst met mijn en mijn moeders verhaal op de achtergrond verdwijnen. “Laat mij er maar uit” zei ik op kantoor. En zo geschiedde. Tot ik één van de meiden sprak. Zij waren, en zijn, zo dapper. Zij deelden hun verhaal en stelden zich kwetsbaar op. “Wat ben ik dan een bange scheiterd, dacht ik. Dit is precies waar het om gaat.”

NIET DE ENIGE

Als ik er nu over nadenk, is dit juist de reden dat wij deze campagne hebben opgezet. We willen niet op de achtergrond verdwijnen. Ik ben namelijk niet de enige. Bijna iedereen heeft wel iemand in zijn of haar omgeving die te maken heeft met borstkanker. Dit mag en moet gedeeld worden. Wij hopen met Magioni een bijdrage te kunnen leveren, en op deze manier een heel belangrijk onderwerp bespreekbaar te maken. Want zo’n ziekte heeft een enorme impact op je leven. Eet de Titza met je vrienden of familie en open het gesprek. Praat over de campagne want dit is, helaas, iets van ons allemaal.

DANK

Tot slot wil ik mij graag richten tot iedereen die deze campagne heeft gemaakt tot wat het is. Met in het bijzonder Patty, Damanja, Maud en Jolijn.

Hoe moeilijk en lastig het onderwerp ook is, ik ben trots op wat we samen hebben neergezet. Wat heb ik ontzettend veel respect voor jullie. Dank.

/Vrouwen met een TIETEL