/MAUD

24 JAAR

Eind november 2019 voelde de vriend van Maud een knobbeltje in haar borst. De moeder van Maud heeft vroeger borstkanker gehad, maar dit bleek niet erfelijk. Toen Maud het knobbeltje ontdekte ging er niet meteen een alarmbel af. Wanneer haar moeder eind december aan het knobbeltje voelt, adviseert zij haar dochter om toch even naar de huisarts te gaan ter controle. Dit doet ze zodra het, aan het begin van de coronacrisis, rustig wordt rondom haar werk. De dokter maakt zich in eerste instantie niet erg druk, maar met de situatie van haar moeder in zijn achterhoofd besluit hij haar toch door te verwijzen naar de mammopoli. De volgende dag al.

in actie voor pink ribbon

PUNCTIE

“Mam, ik moet morgen toch even langs de mammopoli. Wat kan ik hierbij verwachten?” Haar moeder bereidt haar voor op een echo, een mammografie en vertelt haar dat mocht er een punctie nodig zijn, Maud haar even terug moet bellen. “Voor mij heeft ze zich sterk gehouden, maar achteraf vertelde ze dat ze huilend aan de telefoon zat.”

Diezelfde middag kwamen Maud, haar vriend Tim en haar moeder terug in het ziekenhuis voor de uitslag. “Direct werd ik misselijk, ik voelde het al aankomen! Ook de chirurg wist niet hoe hij het moest brengen. We zaten in een rollercoaster waarbij ik alleen maar dacht dat ik dood ging.”

CORONA

Het ziekenhuis was net een spookhuis, overal rode linten en nergens was iemand te bekennen. Hierdoor ging alles wel veel sneller. Maud kon van de ene dokter direct door naar de andere. Fijn, maar dat betekende ook dat ze in korte tijd veel informatie op zich afkreeg. Toen na een week de situatie rondom Corona verergerde, moest ze haar afspraken verder alleen afgaan. “Mijn moeder en Tim heb ik toen op FaceTime bij de gesprekken gezet. Ik wilde dat niet alleen doen, het was te veel.”

KINDERWENS

“Ineens moest ik nadenken over dingen als: willen Tim en ik later samen kinderen? Er is een kans dat dat op de natuurlijke manier lukt, maar ook een kans van niet. En wil ik dan eicellen laten prikken? Of kies ik voor een bevruchte eicel (embryo)? Ik hou van mijn vriend en we zijn beide dol op kinderen, maar deze keuze hadden we liever op ons eigen tempo gemaakt.”

CHEMO

Dan start de chemo. Deze vielen gelukkig heel goed. “Ik ben heel nuchter en positief ingesteld en dacht dan ook: kom maar op. We zien wel hoe het valt!”

Na drie chemo’s zag het er goed uit op de MRI. Er was alleen nog een kleine aankleuring te zien. De artsen besloten daarom om nog drie extra chemo’s te doen, voor het geval dat. Dan zou het daarna wel goed zitten. Op naar de 6 dan maar!

Totdat na de 6e chemo uit de MRI bleek dat Maud nog steeds helemaal niet schoon was. Haar wereld stortte opnieuw in. “Huh? Hoe kon dit nou gebeuren? We hadden al een heel feest gegeven. We hebben gevierd dat alles weer oké zou zijn.”

Momenteel zit Maud weer in een nieuwe chemokuur. Na 18 chemo’s stoppen ze daarmee, dan is het klaar. “Ik hoop dan ook dat ik na mijn laatste écht schoon zal zijn. Als dat niet het geval is, zullen ze na het opereren nog een andere, minder heftige, plaatselijke chemo toedienen. Dit zijn dingen waar ik nog niet over na wil denken.”

LEEF

“Als ik nu nadenk over wat ik anderen graag mee zou willen geven, dan denk ik gelijk aan: wees niet te veel bezig met wat anderen van je vinden en leef je eigen leven. Je wil later geen spijt krijgen van dingen die je niet hebt gedaan. Maak daarom van normale dingen, speciale dingen en leef met de dag. Ik weet dat ik dat nu doe!”

/Vrouwen met een TIETEL